Szczepienia

Dziecko przychodzi na świat obdarowane przez swą mamę tzw. odpornością pierwotną. Niestety, otrzymane od mamy przeciwciała wystarczają w pełni tylko na pierwsze trzy miesiące życia. Potem, aż do dziewiątego miesiąca życia, system odpornościowy malca jest coraz słabszy. Jego organizm dopiero uczy się rozpoznawać wroga, czyli m.in. wirusy, bakterie, i wytwarzać przeciw nim odpowiednią broń - przeciwciała. Dzięki szczepionkom może uczyć się szybciej i skuteczniej.

Szczepionka to nic innego jak wprowadzone do organizmu osłabione lub martwe chorobotwórcze drobnoustroje albo ich fragmenty prowokujące system odpornościowy do produkcji przeciwciał. Dzięki takiej zaprawie organizm będzie szybko rozpoznawał zarazki, które go zaatakowały, i szybciej będzie wysyłał przeciw nim armię przeciwciał. Ta armia albo obroni dziecko przed infekcją, albo co najmniej zdecydowanie złagodzi jej przebieg. Żeby odporność nabyta utrzymywała się przez lata, trzeba przyjmować tzw. przypominające dawki szczepionki.

Bać się czy nie?
Najwięcej szczepionek podaje się niemowlętom. Stosowane obecnie szczepionki zawierają znikome ilości nieżywych lub osłabionych drobnoustrojów. Nie są więc groźne nawet dla bardzo małych dzieci. Szczepionka nie spowoduje np. gruźlicy, ospy wietrznej, tężca. Natomiast jeśli bakteria czy wirus wywołujący groźne choroby dostaną się z otoczenia do organizmu malca, który nie ma jeszcze dojrzałego układu odpornościowego - zagrożenie będzie duże.

Obowiązkowe i zalecane
W ciągu pierwszego półtora roku życia dziecko jest poddane obowiązkowym szczepieniom przeciwko aż dziewięciu chorobom: gruźlicy, wirusowemu zapaleniu wątroby typu B, błonicy, tężcowi, krztuścowi, polio, odrze, śwince i różyczce. Rodzice mogą się też zdecydować na któreś ze szczepień nieobowiązkowych, ale zalecanych przez Głównego Inspektora Sanitarnego Nie są one jednak, niestety, finansowane z budżetu państwa i trzeba za nie zapłacić samemu.

Szczepionki zalecane kupuje się na receptę w aptece (trzeba o nią poprosić lekarza) lub bezpośrednio w przychodni (zależy to od zasad obowiązujących w poradni, do której zapisane jest dziecko). Samo szczepienie wykonuje już bezpłatnie pielęgniarka w przychodni.

Kiedy można szczepić?
Decyzję zawsze podejmuje lekarz po zbadaniu malca. Jeśli dziecko jest zdrowe, ze szczepieniem nie ma żadnego problemu. Zwykle można też zaszczepić dziecko mimo:
• drobnej infekcji przebiegającej bez podwyższenia temperatury lub z gorączką do 38°C,
• zakażenia górnych dróg oddechowych,
• biegunki z gorączką, która nie przekracza 38°C,
• wcześniactwa,
• niskiej wagi urodzeniowej,
• stwierdzonego niedożywienia.

Przeciwwskazań do szczepienia jest niewiele:
• choroba z wysoką gorączką,
• bardzo osłabiony układ odpornościowy (np. przez nowotwór),
• gwałtowna reakcja organizmu po poprzednim szczepieniu.

Po ukłuciu
Znakomita większość dzieci nie ma po szczepieniu żadnych powikłań. (Jeśli się zdarzają, to głównie u maluchów z niektórymi nieujawnionymi i rzadkimi chorobami). Czasem mogą się pojawić niegroźne reakcje miejscowe. Co wtedy robić?
• Ból, zaczerwienienie oraz obrzęk w miejscu wkłucia można złagodzić, przykładając okład z gazy nasączonej roztworem przygotowanym z pół łyżeczki sody oczyszczonej i pół szklanki przegotowanej ostudzonej wody.
• Po szczepieniu przeciw gruźlicy pojawia się miejscowy odczyn przypominający mały ropień. Miejsce to trzeba utrzymywać w czystości. Nie należy przykładać żadnych kompresów ani naklejać plastrów, które uniemożliwiają dostęp powietrza. W żadnym razie nie wolno miejsca szczepienia przecierać spirytusem salicylowym! Dziecko można myć i kąpać.
• Po szczepieniu przeciw odrze niektóre dzieci mają objawy podobne do przeziębienia lub krótkotrwałą wysypkę. Dolegliwości te same szybko ustępują. Dziecko może przez dzień, dwa zostać w domu.
• Zdarza się, że dzieci mają po szczepieniu gorączkę. Jeśli temperatura nie przekracza 39°C, wystarczy kąpiel schładzająca ciało i dużo picia. Przy wyższej trzeba skontaktować się z pediatrą.

Dodaj do:

« Powrót